تا انتهای عشق با من برقص!!

                                                          خلق لحظه ها                                       

آْره عاشقم

بي تو تنهام

بي تو هيچم

همدم غمها

كارم صبوري

كجايي ؟

فريادت مي زنم

در ميان اين همه تنهايي

من و ياد تو و غم

همين ..

طراوتي در نگاهته

مثل خواب

خنده هاي مهربانت

روي زيبايت

آره عاشقت هستم

عاشقانه مست با تو بودنم

آره دلبري داره

اين لحظه ها دلبري داره

در ميان اين كوچه ها

به دنبال تو مي گردم

شايد آروم بگيرم

تو

تو ..

تو تمام نغمه بودن مني

تو خود عشقي

تو احساس قشنگ بودني

تو قد يه دريا مهربون

منم عاشق درياي نگاتم

از خدا پرسيدم

اي مهربون

عشق من رنگ چيه ؟

گفت آبي مثل دريا

پاك و بي ريا

مي دونم فهميدي

آره آره

مست با تو بودنم

تو بوي خوش عشقي

با نگات آتيش مي گيرم  

مي شينم كنارت

به عشق اينكه

يه لحظه نگام كني

مي دونم دلت پيشمه

وجودتو مي خوام واسه هميشه

مي دوني عزيزم

مي خوام ...

مي خوام مستانه خيره شم به چشات

شايد تو عمق نگات غرق بشم

شايد دلت برام بسوزه

شايد نگام كني

شايد ...

آره كار دله

فقط دل

نگاه تو

صداي تو

بودن يعني باتو بودن

از تو بودن

بوي خوش صداقت

بوي مهربوني مي دي

لحظه هام با تو شادن

لحظه هاي غم و شادي

لحظه هاي با تو بودن

لحظه هاي ...

مي دوني عزيزم

اين لحظه ها

اين هوا اين صدا

اين غربت و

اين زندگي رو واسه تو مي خوام

تو معني بودن مني

تو خود عشقي

تو صدات مثه يه رويا قشنگه

مي خوام با تو باشم

بودنو با تو مي خوام

تو اوج احساس مني

نه

تو خود مني

صدام از تو جون مي گيره

كجا ديدي مثل من غربونت برن

اينقدر نگات كنن تا آب بشن

آره يه عشق پاكه

پاكي چيه

پاكي يعني يه احساس خوب

يعني اشك شوق

يعني خواستن

يعني ساختن

يعني سوختن

آره مي خوام با تو باشم

تا كي نفس مي كشم

نمي دونم ...

فقط مي دونم تا آخرش باهاتم

تا آخرش فريادت مي زنم

تو نغمه بودن مني

تو خود خواستني

تو كي هستي

چي مي خواي

بيا جونمو بگير

فقط بگو يه لحظه با مني

آره مست با تو بودنم

بوي خوش صداقت مي دي

قلبم به عشق تو مي زنه

چه آهنگ قشنگي

وقتي پيشمي

من مال خودم نيستم

من اصلا نيستم

غرق رويام

غرق با تو بودن

مي خوام غرق بشم

به اين اميد كه شايد يه روزي پيشت باشم

دوستت دارم

دوست داشتن چيه

مي ميرم برا ت

اسيرم به عشقت

جايي ندارم راهي ندارم

دردي دارم كه درمونش تويي

مي خوام با تو باشم

مي خوام با تو باشم

اگه اسمش خواستنه

پس مي خوامت تا ابد

دوستت دارم

دوستت دارم ...                                     

چه قدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگران ببینی 

و هزار بار تو خودت بشکنی و اون وقت زیر لب آروم بگی:

گل من! باغچه نو مبارک...

نگاه کن من چه بی پروا چه بی پروا به مرز قصه های کهنه می تازم

نگاه کن با چه سرسختی تو این سرما برای عشق یه فصل تازه می سازم

یه فصل پاک یه فصل امن و بی وحشت برای تو که یک گلبرگ زود رنجی!

یه فصل گرم و راحت زیر پوست من برای تو که با ارزشترین گنجی!

نگاه کن من به عشق تو چه لیلاوار تن یخ بسته پروازو می بوسم

بیا گرم کن منو با سرخی رگهات من اون رگهای پر اوازو می بوسم

تو رو می بوسم ای پاکیزه عریان تو را پاکیزه مثل مخمل قران!

طلوع کن من حرارت از تو میگیرم ظهور کن من شهامت از تو میگیرم

بیا هیچکس مثل من و تو عاشق نیست مثل ما عاشق و همسایه و همدم

بیا از شیشه سخت و بلند عشق مثل ارابه نور رد بشیم با هم

نگاه کن من چه شبنم وار به استقبال دستای خزون می رم

هراسم نیست از این سرمای ویرانگر !

برای تو من عاشقانه میمیرم

هر کاری می خواهی بکن.

دنیا را آتش بزن

آسمان رو به مضحکه بگیر.

زمین را تحقیر کن .

باد و نفهم و گل را نبو.

خنده را فراموش کن و گریه را به خاک بسپار.

زیر دیروز دفن شو و در فردا غرق.

حتی اگر می خواهی کودکی را پشت سر بگذار

هر چه می خواهی بکن

اما

هیچگاه رویاهایت را فراموش نکن

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر توام سنگین شده

  ای بروی چشم من گسترده خویش

شایدم بخشیده از اندوه بیش

            همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم ز الودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من

اتشی در سایه مژگان من

       ای زگند مزارها سر شارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

  ای در بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ظلمت تردیدها

               با توام دیگر ز دردی بیم نیست

هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

ای دل تنگ من و این بار نو؟

های هوی زندگی در قعر گور؟

         ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

    پیش از اینت گر که در خود داشتم

هر کسی را تو نمی انگاشتم

             درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

   سر نهادن بر سینه دل سینه ها

 سینه الودن به چرک کینه ها

        در نوازش نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرارها

گمشدن در پهنه یازارها

              اه ای با جان من اویخته

ای مرا از گور من انگیخته

                  چون ستاره با دو بال زرنشان

امده از دور دست اسمان

       از تو تنهائیم خاموشی گرفت

پیکرم بوی هم اغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را اب تو

بستر رگهام راسیلاب تو

                       درجهانی اینچنین سرد و سیاه

با قدمهایت قدمهایم براه

          ای به زیر پوستم پنهان شده

                             همچو خون در پوستم جوشان شده

          گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هایم از هرم خواهش سوخته

اه ای بیگانه با پیراهنم

اشنای سبزه زاران تنم

           اه ای روشنان طلوع بی غروب

افتاب سرزمین های جنوب

اه اه ای سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سیراب تر

          عشق دیگر نیست این خبر چیست

چلچراغی در سکوت و تیر گیست

غشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد

             این دگر من نیستم من نیستم

حیف از ان عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

         ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

    اه میخواهم که بشکافم ز هم

شایدم یکدم بیالاید به غم

        اه میخواهم که بر خیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم هایهای

ای دل تنگ من و این دود عود؟

         در شبستان زخمه های چنگ و رود؟

          این فضای خالی و پروازها؟

این شب خاموش و این ارزوها؟

ای نگاهت لا لائی سحر بار

گاهوار کودکان بیقرار

               ای نفسهایت نسیم نمیخواب

شسته از من لرزه های اظطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیای من

       ای مرا با شور شعر امیخته

این همه اتش به شعرم ریخته

  چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به اتش سوختی

فروغ فرخزاد 

ای چشمه جوشان این قلب بی طاقت من

ای مهتاب این شبهای بی تابی من

به ان چهره عاشقانه ات قسم

دوســـــــــــــــتت دارم

ای ساحــــــــل امـــــــــــیدم

ای اغاز من

ای فردای من

به همان لحظه دیدارمان قسم

دوســــــــــــــــتت دارم

بیشتر از هر زمانی

بیشتر از هر لحظه ای تورا میخواهم

وبرای دیدنت بیقـــــــــــــرارم

زندگي رسم خوشاينديست........زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ........زندگي پرشي دارد اندازه عشق.........زندگي چيزي نيست كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود........زندگي حس قريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد........زندگي سوت قطاريست كه در خواب پلي مي پيچد........زندگي گل به توان ابديت........زندگي ضرب زمين در ضربان دل هاست......

به خاطر تو می نويسم ، به خاطر تو می خونم ، به خاطر تو زنده ام ، به خاطر خودت ، وجودت ، نگاهت

 غرورت . تويی که شدی همه چيزم ، دوست دارم هميشه باهام باشی . نمی دونی چقدر دوست دارم ، به خدا

نمی دونی اگه می دونستی...

برای مهربانم !!!

دوست داشتنی ترین  طعم زندگیم برای تو مینویسم

برای همین تویی که پاسخ یکی از سوالات امروزت   این است که : (من برای از تو نگفتن هنوز جوانم) !

من چگونه از تو دور شوم ؟؟؟ تویی که آرام و بی صدا در دلم لانه کردی و حالا معصومانه  به من نگاه

می کنی ؟

تویی که تمام ذهنم را با یادت آغشته کرده ای ؟

نگاه تو آسودگی ست و آرامشی که مرا در یاد تو تسخیر می کند .

میدانی ! کاش میشد زیر بارانی که در دلم می بارید قدم می زدی و من فرصتی می یافتم تا حضورت را مرور

کنم .

افسوس ..... تو نمی دانی اینجا پر از تکرار نام توست ....انگار اشیاء نام تو را زمزمه میکنند .

کاش میتوانستم صراحتم را در صداقت عجین کنم و بگویم دلم برایت تنگ است .   

عزیز غزلهای ننوشته ام!!  خودت بگو ...... تویی که سوژه و هدف زندگی ام شدی .....چه بنویسم در  این

غروب بد رنگ ...... بی تو ؟؟؟؟

تو اولین و تنها کسی بودی که انگشتان احساسم را لمس کردی و بوسیدی و گفتی

" تمام لبخند هایمان را به می بوسه غسل می دهی "

و من دعا میکنم هرگز پایمان از ساحل نگاه همدیگر محو نشود .

عزیزکم :

           مرا به تنهایی نسپار که در پس آن تنها تر نخواهم شد .  

گاه گاهی که دلم می گیرد

به تو می اندیشم

خوب در یادم هست

چه شبی بود آن شب!

تو همان نوگل دیرینه و من

برگ زردی که فتاده است به خاک

و من اندر عجب این دیدار

که تو بعد از سال ها

هم چنان زیبایی!

کاش می دانستی

که چه کردی با من

در همان لحظه که لبریز ز شوقت بودم

چشم بر گرداندی

و مرا سوزاندی

من سراپا همه چشم

تو دریغ از یک نگاه

دل که سرشار ز عشق ،

چشم من غرق حضور،

دست هایم بی تاب،

در خیالم همه تو!

و تو از سنگ و نگاهت بی رنگ

آن زمان که به تو روی آوردم

خوب می دانستم

که چه در سر داری

لیک و اما که نشد

تا ز تو دل بکنم

بارها می دیدم

بین من و تو فاصله ها بسیار است

بارها می خواندم

که دلت در گرو اغیار است

نپذیرفتم باز

چشم به راهت ماندم

پیش پایت چه حقیر می ماندم

قلب پاکم چون فرش

زیر پایت افتاد

دست هایم در تب عشق تو هر دم جان داد

و تو چون کوه یخی

همه را خشکاندی

پشت پایت چه غریب

اشک هایم می ریخت

تارو پودم همه یکباره گسیخت

من گمان می کردم

دل تو مال من است

چه خیالات خوشی!

ولی افسوس و دریغ!

قاتل جان من است

یاد من باشد اگر باز نگاری دیدم

نکنم هیچ نگاه

نکنم باز خطا

دور دل نیز حصاری بکشم

نغمه ی عشق فراموش کنم

همه را از دل خود می رانم

از همه می گذرم

به جز از عشق تو ای بلبل شیرین سخنم!

گفتي كه به احترام دل باران باش، باران شدم و به روي گل باريدم گفتي كه ببوس روي نيلوفر را، از عشق تو گونه هاي او بوسيدم گفتي كه براي باغ دل پيچك باش ، بر ياسمن نگاه تو پيچيدم گفتي كه براي لحظه اي دريا شو، دريا شدم و تو را به ساحل ديدم گفتي كه بيا و لحظه اي مجنون باش ، مجنون شدم و ز دوريت ناليدم گفتي كه بيا و از وفايت بگذر ، از لهجه ي بي وفاييت رنجيدم گفتم كه بهانه ات برايم كافيست، معناي لطيف عشق را فهميدم

اولين كسي كه عاشقش ميشي دلتو ميشكونه و ميره . دومين كسي رو كه مياي
            دوست داشته باشي و از تجربه قبلي استفاده كني دلتو بدتر ميشكنه و
            ميزاره ميره . بعدش ديگه هيچ چيز واست مهم نيست و از اين به بعد ميشي
        اون آدمي كه هيچ وقت نبودي . ديگه دوست دارم واست رنگي نداره .. و اگه
            يه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو ميشكوني كه انتقام خودتو ازش بگيري
            و اون ميره با يكي ديگه ...... اينطوريه كه دل همه آدما ميشکنه!!!!!!

مثل شقايق زندگي کن ، کوتاه اما زيبا ، مثل پرستو ، فصلي کوچ کن ، اما هدفمند ، مثل پروانه بمير ، دردناک اما با عشق.

زیر باران گریه میکردم آرام و بی صدا .اما نفهمیدی.پس گونه هایم همچنان خیس موند .تو تنها چتر را بالای سرم گرفتی.و باز هم نفهمیدی که چتر رو باید بالای دلم میگرفتی.

تو را من زهر شيرين خوانم اي عشق

كه نامي خوشتر از اينت ندانم

وگر هر لحظه رنگي تازه گيري

به غير از زهر شيرينت نخوانم

تو زهري زهر گرم سينه سوزي

تو شيريني كه شور هستي از توست

شراب جام خورشيدي كه جان را

نشاط از تو غم از تو مستي از توست

به اساني من را از من ربودي

درون كوره غم ازمودي

دلت اخر به سرگرداني ام سوخت

نگاهم را به زيبايي گشودي

بسي گفتند دل از عشق برگير

كه نيرنگ است و افسون است و جادوست

ولي ما دل به او بستيم و ديديم

كه او زهر است اما ....... نوشداروست !

چه غم دارم كه اين زهر تب الود

تنم را در جدايي مي گدازد

از ان شادم كه در هنگامه درد

غمي شيرين دلم را مي نوازد

اگر مرگم به نامردي نگيرد:

مرا مهر تو در دل جاوداني ست.

وگر عمرم به ناكامي سرايد

تو را دارم كه مرگم زندگاني ست

بهت نمي گم دوست دارم ، ولي قسم مي خورم دوست دارم ،بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت مي دم ، چون همه چيزم تويي ، نمي خوام خوابتو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي ،اگه يه روزي چشمات پر از اشك شده دنبال يه شونه گشتي كه گريه كني ، صدام كن ، بهت قول نمي دم كه ساكتت كنم منم پا به پات گريه مي كنم ،اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشي تا سرش داد بزني ، صدام كن قول ميدم ساكت بمونم ، اگه دنبال خرابه مي گشتي تا نفرتتو توش خالي كني ، صدام كن ، قلبم تنها خرابه ي وجود توست

همه به زخم هايشان دستمال مي بندند .
.
.
.
.
.



ولي من به تو دل بسته ام .

هرگز برای عاشق شدن به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی که ماه را بر لبانت می نشاند.

کوله بارسفرت رفت و نگاهم را برد نه تو ديگر هستي نه نگاهي که در آن دلخوشي ام سبز شود سايه مي داند که به دنبال نگاهت همچون ابر سر گردانم هيچ کس گمشده ام را نشناخت تابش رايحه اي بي خبر آورد کسي در راه است چشمي از درد دلم آگاه است کاش هيچوقت عشقي متولد نمي شد که روزي احساسي بميرد.

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن. کسي هست که عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر توست. اشکهاي تو را پاک مي کند و دستهايت را صميمانه مي فشارد. تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت. و اگر باور داشته باشي مي بيني ستاره ها هم با تو حرف مي زنند. باور کن که با او هرگز تنها نيستي. فقط کافيست عاشقانه به آسمان نگاه کني.

      من از هر کس در اين دنيا کمی تنها ترم بی تو

           ودارم چشمهايم را ز خاطر می برم بی تو 

       غزلهايم همه خيس است و بارانی ـ نمی دانم

       چه سرما يی نشسته در درون دفترم بی تو

       بجز ديوانگي،حالا کمی هم بی کسم،سردم

       واين احساس را دارم که شخص ديگرم بی تو

        ز پشت ابر چشمانم چه زبيبا بود لبخندت

     کجايی تابخندی چون گذشت آب از سرم بی تو

      بخود می گويم ای تنها،هنوزم دوستت دارم

       نميدانم دليلش را چرا خوش باورم بی تو  

      برای تو چه فرقی می کند با ديگری يا من

      ومن از هر کس در اين دنيا کمی تنهاترم بی تو

      در ياب مرا که دل دريايی من بی تو مرداب است.